Het is intussen meer dan 2,5 jaar geleden dat ik hier gepost heb. Heel lang geleden. En er is veel gebeurd. 2009 deed ik de pabo. 2009 heb ik dit ook gehaald, 2010 ook. Helaas ging het in 2010 ook helemaal mis. Na twee maal een overdosis en waarvan één met reanimatie en in coma, ben ik uiteindelijk in behandeling gegaan. Een klinische opname van 8 maanden, waar ik uiteindelijk vervroegd mee ben gestopt. Niet dat ik niets heb geleerd, maar ik kwam niet verder omdat ik de handvaten miste en teveel last van mijn depressie en borderline had. Het was niet mijn plek en ik had geen vertrouwen in de behandelaars, na behoorlijk wat vervelende voorvallen.

Ik ben nu sinds mei 2011 weer thuis en sta op de wachtlijst voor een nieuwe behandeling. Maar sinds ik thuis ben, gaat het beter. Mijn depressie lijkt te zakken, ik ben 3 dagen in de week gaan werken, waar ik veel plezier in heb en ik doe daarnaast nog leuke dingen. Ik heb veel geleerd, bijv het échte contact aangaan en verbinding aangaan, waar ik nu ook soms wel van profiteer en van kan genieten.

Ik ben er niet, maar wel vele stappen verder. Ik geniet van sommige momenten. Van andere momenten weer wat minder. Maar ik ken mijzelf stukken beter, heb vertrouwen in de nieuwe therapie en zie nog enige mogelijkheid om toch nog beter en gezelliger te leven dan dat ik heb gedaan.

En studie? Ik weet niet of ik de pabo nog op ga pakken. In ieder geval wil ik dat niet naast mijn therapie doen. Dus nog even werken. En ik heb ontdekt dat het eigenlijk niet echt bij mij past. Namelijk; met de pabo ben je nooit klaar. En ik heb grenzen nodig, om mijn tijd te kunnen bewaken. Ik wil thuis komen en klaar zijn met mijn werk. Ik heb de rust en ontspanning heel hard nodig, bijvoorbeeld om hard te lopen of om leuke dingen te doen. En momenten om mijn emoties weer te laten zakken. Dit doet mij goed, zoals het werken nu. En bij pabo kan ik dit niet realiseren. Dus wat ik daarmee ga doen, weet ik nog niet. In ieder geval nu nog werken, wachten op de therapie en genieten van de dagen waarop ik niets te doen heb of leuke dingen heb gepland met een aantal heel lieve vriendinnetjes!

Ik kom weer even schrijven. Even wat dingen op een rijtje zetten. Ik denk alleen niet dat het nut heeft, want niemand weet hoe het voelt ofzo. Maargoed.

Afgelopen dinsdag gesprek gehad met mijn SVP’er en ik moet zeggen dat het voor het eerst een fijn gesprek was. Ze begreep me. Ofnee, ze wist wat ik bedoelde. Ze wist niet hoe het voelde, maar wel wat ik wilde zeggen. Ze vulde dingen in die klopte en dat was fijn.

Ik vertelde haar ook dat ik een psychologisch onderzoek zou willen. En daar was ze het wel mee eens eigenlijk. We hebben ook gepraat hoe het voor mij is. Ik heb verteld wat ik hier de vorige keer geschreven heb. Dat ik doodmoe word van het feit dat ik elke keer mezelf moet overwinnen, dat alles zoveel energie kost. Dat ik leef volgens mijn regels, dat ik nergens van af kan wijken. Dat ik bang word als ik iets anders moet doen. Dat ik teruggevallen was in mijn eetstoornis, dat ik doodmoe word van het gevecht. Dat ik geen sociale contacten aan kan gaan, dat dat gewoon mislukt. "Je hebt zeker alleen contacten die nuttig zijn?" vroeg ze mij. Ja. Inderdaad. Enkel op school. Maar verder dan ‘contact’ gaat het niet, vriendschap ken ik niet. Mijn eigen regelgs, mijn eigen ritme, mijn obsessies voor school, hardlopen, eten, destructief gedrag, alles is gericht op het niet voelen, op het controle hebben, op leegte opvulllen.

Ik wilde zo graag een diagnose, want ik zei dat ik geen typisch borderliner was, zoals men eerst beweerde. Daar was zij het niet mee eens. Ik heb zeker een Emotie Regulatie Stoornis, maar ik ben niet impulsief, omdat ik ook zeker een grote kant heb van het Obsessieve Compulsieve Persoonlijkheidsstoornis (En niet obsessieve compulsieve stoornis). Dat houdt mijn impulsiviteit in balans. "Wat is dan een typisch borderliner?" Iemand die zichzelf beschadigt… die zelfmoordpogingen doet… die wisselende sexuele contacten heeft… die impulsief handelt. Nee, dat was volgens haar niet de juiste omschrijving. Wat ik daarvoor over mijn laatste weken vertelde en over mijn gevoel, dat wel! Bij een diagnose zou er waarschijnlijk uitkomen dat ik een persoonlijkheidsstoornis NAO heb, met de grootste kenmerken van borderline, daarnaast obsessief compulsieve persoonlijkheidststoornis, maar ook de afwijkende. Is me dat een feest. Een heerlijke cocktail. Zal gezellig zijn in mijn hoofd, al die stoornissen bij elkaar. Ik hoop dat ze het naar hun zin hebben…

Wat nu? Dit leven is geen leven. Dit is overleven. Strak in mijn eigen regiem zitten. Geen tijd om na te denken, om te voelen. Oke, ze stelde voor een behandelplan om te gaan stellen, met daarin het Psychologisch Onderzoek, die samen te bespreken en dan voor te leggen aan het team. Dan kan er een PO komen. Maar dat wordt ergens halverwege 2010, aangezien de wachtlijst nogal groot is. Ik heb alle tijd hoor. De stoornissen lopen niet vanzelf weg. ‘
En dan toch maar het advies afwachten en weer een goede behandelng zoeken? Want volgens haar is er een kans om er mee om te gaan, om ‘normaler’ te worden (wat volgens haar niet bestaat, maargoed, dit zijn mijn woorden). Maar… dat gaat een keiharde strijd worden. Een heel lang gevecht. En wil ik dat? Nee, ik wil school doen. Ja, ik wil beter worden. 1-daags naast school? Daar zou ik naar gaan informeren. Maar wat blijkt, is alleen voor mensen die last hebben van DIS en aangezien ik me elke dag nog kan herinneren, is dat niets voor mij. Oke, ik vergeet wel dingen, maar dat is te wijten aan mijn slechte geheugen. Dus dan blijft 3-daagse over. Vond ze wel goed voor mij, zei ze trouwens. MAAR IK NIET! Ik ga niet bij Transit halve dagen niets doen (dat rooster is zo leeg…) en mijn studie opgeven. Ben je helemaal gek? Ik ga niet opgeven wat mij staande houdt, wat voor mij van waarde is en waarvan ik eindelijk het idee heb dat ik nog normaal mee kan doen in de maatschappij! Het enige wat voor mij het gevoel geeft dat ik ook ‘normaal’ kan zijn. En wat mij helpt.

Wil ik mijn patronen op gaan geven? Wil ik vechten? Meestal niet. Want dan ‘lijkt’ alles goed te gaan. Ik zit immers thuis te studeren, kan me aan mijn eigen regels houden, geen angsten, want ik doe gewoon niets, heb geen contacten. Kan m’n gevoelens onderdrukken met destructief gedrag of andere obsessies. Dan heb ik nergens last van. Zo raar ben ik toch niet?

Maar dan moet ik een opdracht maken. Een onschuldige opdracht voor StudieLoopbaanBegeleiding. Wat voor type ben ik? Een treuzelaar, een planner, een… ga maar door. Niets.. Ik ben een geval apart. Ik plan. Maar de planner houdt tijd over voor andere dingen. Ik niet. Mijn leven zit vol. Vol regels en vol geplan. Moet ik een planning maken voor de komende weken. Op de minuut nauwkeurig, meneer? Of zijn secondes ook goed? Nee, die opdracht kan ik niet maken. Zelfs zo’n simpele opdracht niet.

Ik word moe van mezelf. Echt moe. Niet aan denken, gewoon weer gaan studeren, hardlopen, obsessief met eten bezig zijn. Niet voelen, niet nadenken, niet stilstaan. Dan is alles goed. De enige manier om normaal te functioneren in deze maatschappij. Volgens mijn eigen regels, in mijn eigen wereld, zonder anderen, zonder vreemde dingen. Gewoon volgens mijn eigen structuur. Gezellig samen met mijn eigen stemmingswisselingen, mijn zwart-wit-denken, mijn overdreven vasthouden aan moralen, normen en waarden. Maar dat merkt een ander toch niet?

En daarnaast word ik nog eens gek van de pijn. Zomer kwam, fibromyalgie ging weg. Winter komt, de fibro ook weer. Gezellig. Een aangename verrassing. Kan de fibro gezellig een feestje vieren, samen met mijn eetstoornis, mijn borderline, mijn COPS en nog een baby-afwijkende persoonlijkheidsstoornis… Het zal me een feest worden…

Eindelijk vakantie. Nouja, ik ben nog steeds in de waan dat ik vakantie heb! Ik heb natuurlijk mijn tentamenuitslagen nog niet, dus misschien heb ik nog wel herkansingen. Maar ik geniet nog even van het idee dat ik ze niet heb.

Gisteren een dagje ontspannen, ik was wat boodschappen aan het doen voro mij moeder toen mijn vader ineens belde. Of ik mee wilde doen in hun team met de sportmarathon. Mijn vader zou gaan beachvolleyballen en het is verplicht minimaal 1 dame in het team te hebben. Maar ‘hun dame’ kon niet volleyballen en kon maar 1 van de 5 wedstrijden meedoen. En voor het eerst besloot ik iets heel impulsiefs te doen: ik heb mijn spullen gepakt en ben daar om 12.00uur heengegaan, 5 minuten nadat mijn vader belde. Niets kunnen regelen met eten, maar dat wilde ik mijn dag niet laten verpesten.
Het was super gezellig, maar wel heel zwaar. Ik heb alle wedstrijden meegespeeld en ben blauw van het vallen. Het zand zat zelfs in mijn ondergoed Maar ik heb het erg naar m’n zin gehad. Ik heb nu verrekte veel spierpijn, want dit is natuurlijk heel anders (en veel zwaarder) dan gewoon volleybal.
Er zijn veel foto’s gemaakt, maar jammer genog geen een waar ik op sta, anders had ik ‘m hier geplaatst.

Nu heb ik dus vakantie. En ik verveel me nu al… na een paar dagen al. Gelukkig begin ik woensdag met inwerken en zaterdag ga ik al echt werken. Ik werk de komende weken zo’n 30uur per week. Best veel.

Met eten, tsja, ik weet niet zo goed hoe het gaat. Ik eet, ik braak niet en ik val iets af, nadat ik zo belachelijk veel aan was gekomen. Maar tegelijkertijd weet ik dat ik minder kcal eet dan dat ik voorheen deed. Ook merk ik dat ik te weinig binnenkrijg voor iemand van mijn leeftijd en lengte. Ik ben gewoon zo snel moe, soms heb ik totaal geen energie meer om iets te ondernemen. Ik heb me de laatste tijd soms slechter en vermoeider gevoeld dan voordat ik opgenomen werd. Maar het feit is dat bij alles wat ik meer eet, ik aankom! Dat gebeurde een paar weken geleden ook.
Maar morgen moet ik naar de dietiste en dan ga ik dat ook bespreken. Ik snap niet dat ik aankom als ik de helft eet van wat ik op een dag verbrand. Ik loop namelijk nog vaak hard en doe elke dag oefeningen thuis voor buikspieren.

Maandag dus dietiste, dinsdag weer naar meerkanten (bah), woensdag inwerken en donderdag mijn laatste portfolio’s inleveren die hier al 2 weken thuis klaarliggen. Die week erna ga ik dus 30 uur werken xe9n nog een dagje met mijn moeder winkelen. Ik ben al 4 mnd op zoek naar broeken, maar ik kan echt niets vinden en deze beginnen echt door te slijten.

Ik ga me nu maar weer even verder vervelen. Ik weet xe9cht niet meer wat ik moet doen. Ik heb het hele jaar elk moment vrije tijd opgevuld met school en nu is het ineens een hele grote leegte… Ik vind het ook zo moeilijk om stil te zitten…
Ilona

Ik ga aankomende week mijn tentamenweek in. Ik heb niet veel van mij laten horen, omdat ik super druk ben geweest. En het lukt me ook niet goed meer om te schrijven of te praten. Het gaat niet zo goed. Maar komende week zal ik niet aanwezig zijn. Ik moet en zal mijn tentamens halen, want dan heb ik mijn propedeuse gehaald. Ik ga keihard leren en maak enkel tijd vrij voor hardlopen. Daarna zal ik weer gaan reageren, want als het goed is, heb ik dan weer tijd over!
Ilona

Stil op mijn web-log. Het is niet dat ik niet wil schrijven, maar puur omdat het niet lukt om te schrijven. Er gebeurt zoveel en ik weet niet goed hoe ik het allemaal plaatsen moet.

Het gaat gevoelsmatig en lichamelijk gewoon op dit moment niet zo goed met mij. Ik voel me dik (of eigenlijk bxe9n ik dik – ik kom nog steeds aan), voel me ontzettend down en somber de laatste weken en heb weer heel veel problemen met stress rondom komende stage en mijn tentamenweek die gaat komen. Ik zit niet lekker in mijn vel en dat is in alles te merken. Ik heb geen zin om te schrijven, geen zin om iets anders te doen en ik zit vaker te huilen dan dat ik de afgelopen maanden heb gedaan. Vorige week weer op het punt gestaan te automutileren (na 3 jaar en 7 mnd gestopt te zijn), maar mezelf tegen kunnen houden. Braken gaat als enige nog goed, maar ik ben daar niet blij mee. Ik ben fors aan het minderen met eten de afgelopen dagen en walg van mezelf omdat ik zo ben zoals ik ben. Het kost me meer moeite dan ooit. Daarnaast walg ik van mezelf om wat ik mezelf ooit aan gedaan heb. Mijn littekens maken me nog lelijker en ze zullen mij mijn hele leven achtervolgen, privxe9 en in mijn beroep. Ik veracht mezelf, dat ik dit ooit gedaan heb…

Lichamelijk gaat het ook gewoon niet lekker. Ik heb heel veel buikpijn, wat eigenlijk al jaren bij mij speelt. Mijn menstruatie is megavervelend en onregelmatig. Zelfs toen ik aan de pil was, werd ik een week eerder ongesteld dan normaal en dan maar 1 dag. Nu ben ik gestopt met de pil en menstrueer ik af en toe een uur, meer niet. Ook houd ik kilo’s vocht vast en zelfs met behulp van een plaspil van mijn moeder (hoge bloeddruk, mocht van haar) kon ik niet normaal naar de wc. Mijn ontlasting is megavreemd (zal details besparen). Dat alles maakt dat ik mij lichamelijk niet lekker voel. En daar komt vaak de pijn van de fibro nog bovenop.

Komende week ga ik weer mijn stage in. 4 dagen maar. Ik hoop dat dat de negatieve spiraal een beetje kan doorbreken, al ben ik bang van niet. Het zullen aankomende 2-3 weken lange avonden worden, ofwel: nachten. Ik heb nu stageweek en daarna nog 1 week les en dan tentamenweek. In die week les moet ik xe9n lessen volgen xe9n 4 portfolio’s afmaken xe9n mijn tentamens leren (+/- 8 boeken). Bah. Ik ben natuurlijk al zoveel mogelijk aan de slag gegaan, maar kan niet verder met portfolio’s tot ik mijn stage gehad heb. Ik zal dus komende weken weinig aanwezig zijn.

Na mijn tentamens ga ik werken. Ik ben vrijdag aangenomen als kassatrutje bij de AH en ga daar 30uur per week werken. Soms meer, max 40 uur per week. Thuis zitten is niet goed voor mij. Maar ik hoop wel dat de dagen die ik niet werk, ik wat ontspanning kan vinden.

Iets zinnigs typen is op dit moment heel lastig. Niet omdat ik niets te vertellen heb, maar juist omdat ik zoveel te vertellen heb. Ik zal het proberen kort te houden, want de meesten houden niet van lange berichtjes

Vorige week heb ik weer stage gehad in mijn gezellige groep 3. Het was heel leuk en ik heb er weer ontzettend van genoten. Ook heb ik veel kunnen leren en hard aan mijn leerproces kunnen werken. Ik voel me er fijn, ik heb het idee dat ik fouten mag maken en mezelf mag zijn. Ik voel me er echt op mijn gemak. De kinderen waren weer super en hebben mij alle motivatie gegeven die ik nodig heb. Volgende week nog 1 weekje school en dan mag ik weer een week op stage. Ik kijk er nu al naar uit!

Laatste tijd gaat het best wel goed met me. Eten gaat nog steeds gewoon volgens de lijst. Mijn gewicht is alleen verschrikkelijk. Ik kom nog steeds aan en het is echt niet leuk hoe dik ik me nu voel. Op stage kon ik het van me afzetten, maar nu zit ik weer veel thuis. Ik voel me echt een mega koe. Ik houd ook zoveel vocht vast en dat kan ik niet relativeren. Ben deze week weer ongesteld, dus alles is gewoon even klote rondom mijn gewicht. Ik baal er ook gewoon van dat ik nog steeds niet stabiel blijf op een hele minimale en magere lijst…

Maargoed, vandaag voor het eerst gesprek gehad bij M*eerkanten met de SPV’er. Ik moet zeggen dat mijn eerste indruk niet positief is. Ik ben er geheel met een open instelling heen gegaan, maar ik heb het idee dat het absoluut niet gaat klikken. Het is helemaal mijn type niet en hoe ze haar aanpak uitlegde, gaat dat me ook zeker niet bevallen. We gaan het een paar keer uitproberen, maar ik denk dat ik anders aan ga geven dat ik dit niet wil. Bovendien kan zij alleen op dinsdag en dat is juist de enige dat waarop ik verplichte lessen heb. Over 5 weken moet ik terugkomen (dat is de eerste dinsdag die ik vrij heb). Ik zie het wel…

Daarnaast nog best veel aan het hardlopen, probeer het zovaak mogelijk te doen, maar altijd met 1 dag rust ertussen (dus max 3-4x per week, ligt eraan of ik ga volleyballen). Ik kan er zoveel in kwijt. Gisteren was ik heel verdrietig, depressief, in paniek, echt een downmoment waarop ik totaal instortte. Ik ben gaan hardlopen, na nog met mijn moeder gepraat te hebben en ik ben zo ontzettend opgeknapt dat ik het gevoel heb er weer tegenaan te kunnen. Dat wil ik zeker volhouden. Ben nu aan het trainen voor 10km.

Nou, verder heb ik denk ik niets te vertellen. Ik zit gewoon niet zo heel lekker in m’n vel de laatste tijd. De anorexia trekt ontzettend en dat is gewoon heel moeilijk. Ik kan wel genieten, maar het lijkt alsof ik 2 levens leef. Een leven waarin ik mijn dagelijkse bezigheden heb en kan genieten, maar daarnaast een tweede leven met alle rotgevoelens, instort-momenten, de anorexia en alle andere stickers die ik ondertussen opgeplakt heb gekregen. Die omschakeling valt soms zwaar en het lukt ook niet om een eenheid te creexebren.
Ik ga nu maar weer even volleyballen. (En zo zie je maar: het kort houden, lukt me niet…)
Ilona

Bij strand Horst in de buurt van Ermelo is een kitesurfer om het leven gekomen. Hij werd dood gevonden in het water. Een tweede kitesurfer ligt zwaargewond in het ziekenhuis. Zij toestand is zorgwekkend. Hij werd door de wind uit het water geblazen en op het strand gesmakt. De twee werden vermoedelijk verrast door plotselinge windvlagen en regen.
(teletekst.nos.nl).

Wat een verdriet hier… Op hyves, in de buurt, thuis. Deze twee kitesurfers waren twee gymleraren van het Corlaer College in Nijkerk, in onze ‘stad’ dus. Mijn zusje zit daar op school en heeft les van beide leraren gehad. Een is er overleden, de ander ligt in kritieke toestand in het ziekenhuis. Beide leraren zijn/waren jonger dan 35 jaar en het raakt me echt als ik hoor hoeveel verdriet dit iedereen doet. Beide leraren hebben 2 kleine kinderen. Ze waren beide gymleraar op het Corlaer College en dikke vrienden, getrainde kitesurfers. Ja, er heerst hier veel verdriet.

Ik kende beide leraren van gezicht en van de gangen. Ik heb niet op het Corlaer College gezeten hier in Nijkerk, maar ik heb daar jarenlang getraind met de turnselectie. We begonnen altijd om 18.00uur en de leraren waren er geregeld om ons te helpen. En toch, toch word ik er heel verdrietig van, omdat het iedereen zo pijn doet.
Waarom is het allemaal zo oneerlijk…?

Hey

Het is alweer een behoorlijke tijd geleden dat ik geschreven heb en nog steeds heb ik eigenlijk geen behoefte om te schrijven. Ik kreeg een aantal keer de vraag hoe het met me gaat en ik weet echt niet hoe ik die vraag op dit moment moet beantwoorden.

Ik ben ruim 3 weken geleden naar de dietiste geweest en ik zou moeten stoppen met braken. Daar had ik – zoals logisch is? – weinig vertrouwen in. Ik braak al 7 jaar en ik kon me niet voorstellen dat het door zo’n stom gesprekje zou lukken om niet meer te braken. Maar het is me dus gelukt. Vanaf dat moment heb ik niet meer gebraakt. Donderdag moet ik weer naar haar toe en dan kan ik dus zeggen dat het me gelukt is! Ook zonder weer terug te vallen op het plannen of op minder eten! Want dat heb ik niet gedaan. Ik heb alleen weer een kleine terugval in het wegen. Het lukt me niet meer om 1x per week te wegen, maar sta er toch wel 2x per week op nu. Maar ach, als dat de ergste ramp is?

Ik ben ook weer heel fanatiek bezig met sporten. En nee, niet obsessief, want als ik een keer niet kan gaan omdat het regent, dan ga ik lekker niet. Maar ik vind het heerlijk weer zoveel te hardlopen. Ik sport nu 4x per week en dat doet me goed (3x 30min hardlopen en 2uur volleybal). Maar als ik over een week weer stage heb, zal ik daar weer stukken minder tijd voor hebben. Maargoed, dan ben ik ook weer druk met andere dingen! Ik ga in ieder geval starten met Start to run 5-10 km. Ik loop nu telkens 5 km maar wil dat op gaan bouwen naar 10 km.

Vorige week heb ik even een heel moeilijk moment gehad op volleybal en dat laat wel zien dat ik er voorlopig nog niet ben. Ik train het hele jaar al met dames 3 mee, maar wanneer zij in teamformaat gingen spelen, stond ik eigenlijk nooit in het ‘echte’ team, maar aan de andere kant van het net. Ik heb dus weinig ervaring in dit team met het wedstrijd spel. Nu moeten er nieuwe teams gemaakt worden. Ons team gaat promoveren en er mag 1 van de 3 nieuwe leden (waaronder ik) mee gaan doen in dat team. De rest een team lager. En hij zou daar op gaan letten vorige training. Ik mocht dus xe9indelijk meedoen in de wedstrijd, maar ik had dat nog nooit eerder gedaan. Ik moest mij nu bewijzen en de druk was veel te hoog. Die druk, in combinatie met angst, zorgde voor heel veel paniek. Ik klapte helemaal dicht en stond bijna te huilen in het veld. Die faalangst, dat perfectionisme, het speelde zo erg op…
Ik ga daarom misschien aangeven dat ik liever in het lagere team speel. Ik wil niet constant om mijn tenen moeten lopen en het gevoel hebben niet aan de rest te kunnen tippen. De stap om te gaan volleyballen was voor mij erg groot. Ten eerste het persoonlijk contact met het team, maar ook het feit dat ik mij nu niet meer kan verbergen achter ‘perfectie’. Ik moest leren fouten te maken in een team. Maar ik weet niet of ik het al aan kan om ook de minste te zijn in het team en mezelf constant te moeten bewijzen om mee te mogen doen. Ik weet niet of ik dat wel wil en of dat goed voor mij is…

Verder? Vakantie! Haha. Ik ben veel met school bezig geweest. Maar ook heb ik mijn oude hobby weer opgepakt: schrijven (gedichten). Ooit was dat voor mij alles in mijn leven, hetgeen waar ik voor leefde. Nu heb ik dat weer opgepakt, ook weer oude contacten op de gedichtensites en ja, het doet me super goed! En nee, ik laat hier niets lezen

Ik laat het hier maar weer even bij. Het is meer dan ik verwacht had. Komende week nog een weekje vrij, naar de dietiste en gesprek ter voorbereiding van mijn stage en daarna een week stagelopen. Dat wordt dus even doorbikkelen
Fijne vrije dagen nog!
Ilona

Na nu eindelijk bijna 5 maanden stabiel te zijn (met schommelingen van max een kg), vond ik het wel weer eens tijd voor een foto. In m’n nieuwe truitje Maar ik ga komende week nog veeeel meer shoppen!

*trommelgeroffel*

*foto verwijderd*

Meestal ben ik wel tevreden. Andere momenten vind ik het nog erg zwaar om niet op bmi 20 te zitten, maar op 21….

Het is goed zo (en laat het dan alsjeblieft ook zo blijven, xf3xf3k nu ik bij de dixebtiste ben…)